ફાયરફ્લાય રિવ્યૂ: ડિપ્રેશનની જટિલતાઓને દર્શાવતી હળવી કન્નડ ફિલ્મ

માનસિક સ્વાસ્થ્યની ચર્ચા કરતી ફિલ્મો મોટાભાગે 'મલ્ટિપ્લેક્સ' દર્શકો માટે સમર્પિત રહી છે અને વ્યાપારી મનોરંજનના કૌંસ હેઠળ રજૂ ન થાય ત્યાં સુધી ભાગ્યે જ નાણાકીય સફળતા મળી છે. જો ડિપ્રેશનને વિચિત્ર, હળવાશભર્યા અને નવીન રીતે રજૂ કરવામાં આવે તો શું દર્શકો ફિલ્મની પ્રશંસા કરશે? કન્નડ ફિલ્મ 'ફાયરફ્લાય' તેનો પ્રયાસ કરે છે. વિવેકાનંદ (વંશી) ચાર વર્ષ દૂર રહ્યા પછી યુએસએથી ભારત પરત ફરી રહ્યા છે. કમનસીબે, તેમના આગમન પછી તરત જ દુર્ઘટના સર્જાય છે, જેના કારણે તેઓ ત્રણ મહિના માટે કોમામાં રહે છે, જેના કારણે તેમની નોકરી ગુમાવવી પડે છે. ડિપ્રેશનમાં ડૂબી જતા, વિવેકાનંદ અથવા વિકી, જેમને તેમના નજીકના લોકો કહે છે, તેઓ રાત્રે ઊંઘી શકતા નથી, જેના કારણે તેઓ ખૂબ જ ચીડિયા થઈ જાય છે. તે જ સમયે, તેમણે તેમના વિસ્તૃત પરિવાર અને મિત્રો સાથે વ્યવહાર કરવો પડે છે, જેમની પાસે કોઈપણ ક્ષણે તેને ઉશ્કેરવા માટે જરૂરી બધા ગુણો છે. ઊંઘથી વંચિત ટિકિંગ બોમ્બની જેમ દોડવું, વિકી કઈ ઘોંઘાટમાં ડૂબી જાય છે? તેમનું ડિપ્રેશન કેટલું ઊંડું છે? શું વિકી ક્યારેય શાંતિથી સૂઈ શકે છે? શું વિક્કીની સમસ્યા પાછળ કંઈક ઊંડું છુપાયેલું છે? ઉકેલ ક્યાં છે? આ પ્રશ્નોના જવાબો અને બીજા ઘણા પ્રશ્નો ફિલ્મની વાર્તા બનાવે છે.